மனம் - உண்மை முகம்

என் அடையாளங்கள்..

2008-09-10T12:50:00.001+05:30

நேற்று வரை எனதென்று
நான் நினைத்த சூழல்
காலத்தோடு கலைந்துப் போனதை
என் புலன் தட்டி உணர்த்தின
சுவேச்சையாய் காலடி பதித்த இடங்களில்
தயக்க கோலமிட்ட என் கால் விரல்கள்...

தரையில் புரண்டெழுந்து நடை பழகிய
என் வீட்டு புழக்கடையும்,
காற்றை விட சுதந்திரமாய் பறந்து திரிந்த
பரந்த முற்றமும்,
படையலுக்காய் காத்திருக்கும் பண்டங்களை
பாட்டியின் கண்படாமல்
திருட்டு ருசி பார்த்த
இருட்டு சமையலறையும்,
களைத்த பின் கண்ணயர
இன்னொரு தாய் மடியாய்
ஒய்யாரமாய் நடுகூடத்தில்
காற்றோடு நடனமாடும்
அழகிய ஊஞ்சலும்,

இன்னும்
அதிகாலை பூபாளமாய்
குருவியின் செல்ல கூச்சலும்,
சாப்பிடும் நேரமறிந்து
தவறாமல் வந்து நிற்கும்
காகமும்,
எந்நேரமும் பின்பாட்டாய்
ஒலிக்கும் ரயில் சத்தமும்
இவை போல் பலவும் அடங்கியுள்ள
என் வீடு
இனி எனதல்ல
என் தாய் வீடு..

ஆயினும் மழைக் காலத்து காளான்களாய்
அங்கங்கே முளைத்து விட்டுருக்கின்றன
நான் இங்கே வாழ்ந்ததற்கான
என் அடையாளங்கள்..

முடிவிலியாய்...

2008-07-27T12:50:00.000+05:30

பரபரவென கரைந்துப் போகும் வினாடிகளுக்கு மத்தியில்
தொடர் ஓட்டமாய் விரையும் நாளின் முடிவில்
நீங்காமல் இழையோடும் காதலோடு
தேடித்தேடி கோர்த்த வார்த்தைகளை வைத்து
இன்றும் எழுதத் தான் நினைத்தேன உன்னை...

நித்தமும் நித்தரையில் உன் ஆக்ரமிப்பை
நிசத்தில் உன் அன்பை
சற்றே கோபித்துக்கொள்ளேன் எனும் உன் ஆசையை
எந்நிலையிலும் கோபித்துக் கொள்ளவியலா உன் நடத்தையை
திடகாத்திரமான உன்னுள் மறைந்திருக்கும் குழந்தைத்தனத்தை
சொல்லவியலா எண்ணங்கள் சுற்றி வரும் உன் விருப்பத்தை
என்றும் என்றென்றும் எனக்கேயான உன்னை...

எழுதத் தான் நினைத்தேன்
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்
முடிவிலியாய்....

மெளன மொழி..

2008-04-11T18:50:00.001+05:30

வார்த்தைகள் மட்டுமே நேசம் தரும் என நினைத்திருந்தேன்
அருவியாய் கொட்டும் வார்த்தைகளுக்கிடையே
அங்கங்கே தேங்கி நிற்கும்
உன் சில மெளனங்கள் அறியும் வரை...

மெல்ல மெல்ல உடையும் நம்மிடையேயான
மெளன நொடிகளுக்குள் புகுந்து புறப்படுகின்றன
சில நேச சொற்கள்
உன்னை என்னிடமும் என்னை உன்னிடமும்
அறிமுகப்படுத்த...

பிரம்மபிரயத்தனத்தோடு அலையும்
அச்சொற்கள் பாவம் அறிந்திருக்கவில்லை,
கண்களின் மொழியை விடவும்
இதயத்தின் மொழியை விடவும்
சக்தி வாய்ந்தது
நம் மெளன மொழி என்று...

இனி வண்ணங்கள் மட்டுமே...

2008-02-04T09:20:00.000+05:30

மரித்துப் போன நினைவுகள் படிந்த
இலையுதிர் காலத்துச் சருகுகள்
இடறிக்கொண்டே இருந்தன என் காலடியில்..

வசந்தம் வந்த நேரத்தில்
துளிர்த்தன புதிய இலைகள்..

கர்வத்துடன் பச்சிலைகளும்
அனுபவத்துடன் சருகுகளும்
மாறி மாறி படபடத்தன..

பச்சையும் பழுப்பும்
சண்டையிட்டு கொண்டாலென?

காலத்தின் கட்டாயத்தில் இலையுதிர்தல்
மீண்டும் துளிர்ப்பதற்கே...

மெல்லிய முறுவல் என் இதழ்களில் பூக்க
மனத்தீ வளர்த்து சருகுகள் எரித்தேன்..

நினைவுகள் புகையாய் மேலெழும்பி
வசந்தத்தின் நினைவிலைகளின்
மென்காதுகளில் ஓதி விட்டுச் சென்றன
வாழ்வின் ரகசியத்தை..

வானவில்லின் வண்ணம் சுமந்து
வசந்தத்தின் பாதையில் அடிவைத்தேன்
இனி வண்ணங்கள் மட்டுமே...

யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதை...

2008-01-20T17:00:00.000+05:30

எவ்வளவு முயற்சித்தும்
எழுத முடியவில்லை
யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதையை..

வரையப்படும் வார்த்தைகளின்
ஒவ்வோர் எழுத்தும்
யாரோ ஒருவரின்
வலியாக அங்கீகரிக்கப்படும் நேரத்தில்
எழுதுபவரின் வலியும்
அதில் தொனிந்திருக்கும்
வாய்ப்புகள் அறியப்படாமலே போய் விடுகிறது..

இருப்பினும் நிற்பதில்லை
முயற்சியும் கவிதையும்..

மனமும் காலமும்...

2008-01-16T13:30:00.000+05:30

காலத்திற்கும் மனதிற்குமான
ஓட்டத்தில் மனம் முந்திச் சென்றது
சிறகுகள் படப்படக்க
கனவுகள் கண்களிலேந்தி..

மெல்ல கரைந்து வந்த காலம்
பின்னோக்கி இழுத்தது மனதை
எம்முயற்சிக்கினும் தடுக்கவியலா
சில காட்சிகள் அரங்கேறி
அங்கேயே முடிந்தது நாடகம்..

கால வெளியின் கனந்தாங்காமல்
சிறகுகள் ஒடிந்து
கீழே வீழ்ந்த மனம்
அதிர்ந்தே போனது
சிலுவையில் அறையப்பட்ட
கணத்தில்..

உயிர்த்தெழ தேவை
மீண்டும் காலமும்
சிறிது நம்பிக்கையும்..

தவறாய்ப் போன
சில காலடிச்சுவடுகள்
முள்ளாய் உறுத்தியது
உண்மையென்றாலும்
சில
நியாயப்படுத்துதல்களின் தேவையின்றி
தொடர்கிறது பயணம் வேறோர் பாதையில்..

பொய்கள் நீக்கப்பட்ட கவிதை..

2008-01-04T10:45:00.000+05:30

சொற்களின் பின்னே ஒளிந்துக் கொண்டு
பொய்களின் முலாம் பூசிய
நமக்கிடையேயான சொல்லாடல்களில்
எந்நேரத்திலும் வந்துவிடக்கூடுமென
காத்திருந்தேன்
சேதியை சுமந்து வரும் வினாடிக்கு...

வினாடியாய் வரைந்த கவிதையை
நெஞ்சோடு நிறுத்தி வைத்தேன்
கரை புரண்டு ஓடிவிடுமென,
சுமை இறக்கும் நேரத்தில்
பரிசளிக்க..

சுமையாய் விரைந்த நொடிகளுக்கிடையே
இதோ வந்துவிட்டதென
நான் மலரும் நொடிகளெல்லாம்
காற்றோடு கரைந்துப் போயின
கானல் நீரினும் வேகமாய்..

கானல் நீரென தெளிந்து
இனி எப்போதும் வாராதென
நெஞ்சோடு புதைத்து வைத்தேன்
உனக்காக எழுதிய
பொய்கள் நீக்கப்பட்ட அக்கவிதையை..

புதைந்த கவிதையின் முழு உருவமாய்
உன் விழி நோக்கி விடைபெற்ற நேரத்தில்
திக்குமுக்காடிப் போனேன்
சொற்களற்ற ஓர் வடிவமாய்
என்னை அடித்துச் சென்ற
உன் நேசத்தில்..

பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்...

2007-12-23T13:45:00.000+05:30

பிரித்தறிய இயலா வண்ணம்
விரல்களாய் ஒன்றிவிட்ட தீக்குச்சிகள்
எட்டாப் படிப்பை எண்ணி எண்ணி
கணக்குத் தீர்க்கும் விரல்கள்..
வீட்டோடு இலவசக் கணக்குப் பாடம்!

வானம் மறைத்து கூரை வேய
மகிழ்ச்சி மறுத்து மண் பிசையும் பிஞ்சுக் கால்களும்,
சுட்டெடுக்கும் ரேகை தேய்ந்த உள்ளங்கைகளும்..

வண்ணம் பொழியும் வானவேடிக்கைகளில்
சிதறி விழுகின்றன வண்ணம் பார்த்திரா
இவர்தம் விழிநீர்த் துளிகள்..

வியர்வை மழையில் நித்தமும் நனைந்து
பருவத்தை தொலைத்து உயிர் கரைய உழைக்கும்
பிஞ்சு விழிகளில் உறங்குகின்றன கனவுகள்
பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்...

பி.கு : இக்கவிதை சிறில் அலெக்ஸ் நடத்தும் கவிதைப் போட்டிக்காக..

கோலம்...

2007-12-20T20:30:00.000+05:30

சோம்பலுடன் எழும்பும்
சூரியனின் ஸ்பரிசம் படாமல்
வில்லாய் வளைந்து
சீராய் புள்ளிகள் விதைத்து
பழக்கப்பட்ட பாதையில்
பயணிக்கும் கால்களைப் போல்
வளைந்து நெளிந்து
கோடுகள் இழுத்து
தரையில் ஓவியமாய் வரைந்த கோலத்தை
அழகு பார்த்த நேரத்தில்
சட்டென எழுந்தது ஓர் சந்தேகம்
கோலத்தினுள் சிக்கியவை புள்ளிகளா?
புள்ளிகளிடம் சிக்கியது கோலமா?

நிதர்சனம்...

2007-12-12T10:45:00.000+05:30

ஆசைகள் ஊற்றி வளர்த்த
இதயச்செடி
பருவத்தில் சிலிர்த்து படைத்தது
கனவு ரோஜாக்கள்..

சுகந்தமாய் மணம் பரப்பி
தித்திக்கும் தேன் ஏந்தி
மிதப்போடு நின்ற மலர்களை
சற்றே தீண்டிய பொழுது
நிமிடத்தில் வெட்கித்து
பலவண்ணம் கொண்டு
பறந்துச் சென்றன
வண்ணத்துப்பூச்சிகளாய்,
தீண்டிய விரல்களில்
ரத்தம் பூசி..

சில சமயங்களில்
மறந்து தான் போகின்றது
மலர்களோடு,
முட்களும் இருக்கும் என்கிற நிதர்சனம்..

சகிப்பு..

2007-12-03T09:15:00.000+05:30

மிச்சமென ஒதுக்கி வைத்த
எச்சில் பண்டங்களும்
அலட்சியமாய்த் தூக்கி எறிந்த
உடைந்த கண்ணாடித் துண்டங்களும்
மக்காத பாலிதீன் பைகளும்
படித்துக் கிழித்த காதல்கடிதங்களும்
சுத்தம் செய்த மாமிசத்தின்
துர்நாற்றமெடுக்கும் மிச்சங்களும்
ஊர் கூடி வாழ்த்திய திருமண பந்தியில்
இடமில்லாமல் வந்து விழுந்த
எச்சில் இலைகளால்
பிச்சை உண்போரின்
அன்னதானக் கூடமென
நாற்றம் சுமக்கும்
குப்பைத் தொட்டிக்கு
சகிப்பு அதிகமென
விட்டுச் செல்கின்றனர்
சில சிசுக்களையும்...

புதிர் உடையும் நேரம்..

2007-11-27T14:25:00.000+05:30

மாபெரும் ரகசியமாய்
விரவிக்கிடந்த கடலின்
கரை அமர்ந்து தவங்கிடந்தேன்
புதிர் உடையும் நேரத்திற்காய்..

கடலுக்காய் கரையிடம்
தூது வந்த அலை
விஷமச் சிரிப்போடு
கால்களை உரசியபடி சொன்னது
பலநூறு யுகங்களாய்
சொல்லத்துடிக்கிற சேதி ஒன்றை..

கால்களே செவிகளாக
மூளைக்கெட்டிய ரகசியத்தை
மனதோடு பூட்டி வைத்தேன்
உன்னிடம் உடைக்க..

எளிதில் கரையாத
அந்த இரவில்
அலை நுரையெல்லாம்
அள்ளியெடுத்து செதுக்கி வைத்தேன்
நம் முழுநிலவை..

துணைக்காய் விதைத்து வைத்தேன்
சில விண்மீன்கள்
ஆழத்து முத்துக்களை
முழுகியெடுத்து..

சிரத்தையாய்
நான் படைத்த உலகத்தில்
ஒரே உயிராய் நான்
சாட்சியாய் இந்த சமுத்திரம்
தோழியாய் கடலலை,
அவள் ரகசியம் எனக்குமாய்
என் ரகசியம் அவளுக்குமாய்..

விடியத்துவங்கும் வினாடிகளில்
வந்ததோர் சேதி
வினாடிப்பொழுது
கண்ணயர்ந்த நேரத்தில்
நீ வந்து சென்றதாய்...

விட்டுவிட்டேனடி என பதைத்த
நேரத்தில் அலைத்தோழி கால்களை
உரசியபடி கொண்டு சேர்த்தாள்
சில நல்முத்துக்கள்..

ஏந்திய கைகளில் பளப்பளத்தன
உன் விழிநீர்த்துளிகள்..

புதிர் உடைந்த இன்பத்தில்
அமைதியாய் ஆர்ப்பரித்தது கடல்..

வினாவிற்கு விடையாய்....

2007-11-21T13:05:00.000+05:30

என்றும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை
இப்படி நினைப்பேனென்று!

நினைக்காத வரை செய்யாத ஒன்றை
நினைத்ததும் செய்ய விழைவதேன்?
விழைந்ததும் செய்யாத ஒன்றை
இன்று நினைத்ததும் செய்வதேன்?

செய்தலின் காரணமாய்
சொல்வதற்கு ஏதுமில்லையெனில்
ஏன் நினைத்தேன்?
ஏன் செய்தேன்?

வினாவிற்கு விடையாய்
என் நினைத்தலுக்கும் செய்தலுக்குமான
இடைவெளியில்
உன் இருப்பை உறுதி செய்தது
என்னைக் கடந்து சென்ற
உன் சுவாசம் சுமந்த மென்தென்றல்...

புரிதல் என்பது...

2007-10-31T11:58:00.000+05:30

குத்திக் கிழித்தன
உன் வார்த்தைகள்,
என் இதயத்தில்
இறங்கிய கத்தியாய்.

புரிதல் என்பது,
புரிந்துக்கொள்ளப்படாமல் போகும் பொழுது
கண்களில் நிரம்பி,
என் கன்னங்களில் வழிந்து,
வலியின் சுவடுகளை
விட்டுச் சென்றது,
என் கண்ணீர் துளிகள் அல்ல,
கிழிந்த என் இதயத்தின்,
ரத்த துளிகள்...

இன்று
காலம் பறந்து
நினைவுகள் கடந்து
சுவடுகள் மறைந்தாலும்
என் மீதான உன் புரிதலை
உலகுக்கு
நீ உரத்துச் சொல்லும்
ஒவ்வொரு நொடியும
நினைவுப்படுத்துகின்றது
அன்று
ஒரே நொடியில்
உன் மீதான என் புரிதலை
நீ பொய்யாக்கியதை..

பி.கு : இது ஒரு மீள்கவிதை, போன வருடம் எழுதியது. இறுதி பத்தி மட்டும் இப்பொழுது சேர்த்திருக்கிறேன்.

தேடத் தான் முயல்கிறேன்..

2007-10-23T18:20:00.000+05:30

எனக்கான நியாயங்களை வகுத்து
நான் மட்டுமே பயணிக்கும்
என் பாதையில்
மலர்வனங்களோடு முட்வேலிகளும்
என்னை களிப்பூட்ட,
திகைக்க வைப்பவை
நான் அறியா திசைகளிலிருந்தும்
நான் அறியா மனங்களிலிருந்தும்
முட்பாணங்களாய்ப் பாய்ந்து வரும்
ஆயிரம் கேள்விகளே..

மாபெரும் யுத்தங்களில் உயிர்கொண்ட
ஆயுதங்களையே வெல்லும் ஆபத்தான
இக்கேள்விகளுக்குள்
மீண்டும் மீண்டும் புகுந்து சென்று
எதையென்று தெரியாமல்
தேடத்தான் முயல்கிறேன்..

அவரவர்கான கேள்விகளுக்கு
அவரவர் தீர்மானித்த விடைகளையே
எதிர்நோக்குமிடத்தில்
என் தேடலின் பயன் தானென்ன?
எனக்கேயான நியாயங்களுடன்
எனக்கேயான விடைகளை
என்னோடு மட்டுமே வைத்திருப்பதை தவிர...

உனைத் தீண்ட...

2007-10-16T15:45:00.000+05:30

கரை தேடும் அலையென
நிழல் தேடும் மரமென
நீர் தேடும் நெருப்பென
உனை தேடும் மனம்
அறிந்திருக்கவில்லை
இயற்கை வகுத்திருக்கும்
சாத்தியக்கூறுகளின் எல்லைக்கோடுகளை...

அலையில் மிதந்து வரும் இலையாய்
வெயிலில் மிகுந்து வரும் வெம்மையாய்
தழலில் வளர்ந்து வரும் ஒளியாய்
இயல்பை மீறி
நீண்டுக்கொண்டிருக்கிறது
என் தேடல்...

எல்லைத் தாண்டி
உனைத் தீண்ட...

முதல் நொடி...

2007-10-03T12:45:00.000+05:30

நினைவுகளுள் ஒளிந்துள்ள
அந்த நொடியை தேடுகிறேன்...

விண்ணுடன் ஊடல் கொண்டு மண் சேர்ந்த
மழைத்துளியினை ரசித்த பொழுதா?
குட்டைத் தண்ணீரில் தன்னழகை கண்டுகளித்த
அம்புலியின் செய்கையில் மயங்கிய பொழுதா?

நினைத்த பொழுதினில்
நினைத்தது நிகழாத பொழுதா?
காற்றில் மிதந்து வந்த இசையினை
என்னுள் நுகர்ந்த பொழுதா?

உறவுசூழ் வெளியில்
தனித்து நின்ற பொழுதா?
களங்கமில்லா தொடுதல்களின்
நெறி தவறிய பொழுதா?

முதல் நேசத்தின்
கள்ள சந்திப்புகளின் பொழுதா?
அதுவே கானல் நீரென
மறைந்த பொழுதா?

சர்வமும் அறிந்த தோழியிடம்
சொல்லாமல் மறைத்த சொற்கள் முட்களாய்
மனதை துளைத்த பொழுதா?

நிகழ்வுகளை சொற்களின் மாலையாக்கி
எனக்கு நானே கவிதையாய் சூட்டிக்கொண்ட
அந்த முதல் நொடியை தேடுகிறேன்...

அன்பெனும் வாள்..

2007-09-17T16:20:00.000+05:30

உன் மனநிலத்தில் விதைத்திருந்த நேசம்
முளை விட்டு அறுக்கிறது
என் நெஞ்சத்தை!

தொண்டை வற்றி பாலையில் திரியும் நாட்களில்
அமுதமென நீரில் மிதந்து வருகிறது
உன் காதல்!

உன் உயிர்மூச்சை சுமந்து வரும் காற்று
வருட மறுக்கிறது இலைகள் தாங்கிய பனித்துளிகளை
என் மேனியை தழுவுதலே
முதல்பணியென்று!

ஆதியும் அந்தமுமில்லா ஆகாயத்தை ஒத்திருக்கும்
உன் அன்பு வாரி அணைக்கிறது
என் அண்ட சராசரங்களையும்!

தீயில் மெழுகாய் உருகினாலும்
நாற்புறமும் பிரகாசிக்கிறது
உன் இருப்பு!

என் எல்லா திசைகளிலும் நிறைந்து
தாளாத நேசத்துடன்
இதயத்தை கீறும்
உன் அன்பெனும் வாளை
சற்றே இறக்கி வை
நான் அழுது விட்டு வருகிறேன்!

நிலவாய் நான்..

2007-08-29T10:20:00.000+05:30

உயிர்வாழ்தலுக்கான
எல்லா காரணங்களும் தோற்றுப்போயின
என்னிடம்..

விரலிடுக்கில்
விரைந்தோடும் தண்ணீராய்
என் கடைசி இரவின்
கண்ணீர் கணங்கள்..

மூடிய விழிகளுக்குள்
தோற்றலுக்கான காரணங்கள்
செந்தழலாய் நடனமாட..
சாட்சியாய் நின்ற நிலவு
இறங்கி வந்து
முகம் துடைத்தது..

பன்னீர் துளிகளின்
சில்லென்ற தொடுகையில்
விழி திறந்தேன்
நிலவில் பிரதிபலித்தது
என் முகம்..

விண்மீன்கள்
வழி காட்ட
வானம் ஏறினேன்..

நிலவாய் நான்..

முகில் திரைகளை விலக்கி
நான் பார்த்த புவியெங்கும்
வியாபித்திருந்தது
என் இருப்பிற்கான அவசியங்கள்..

உயிர்விடுத்தலுக்கான
எல்லா காரணங்களும் தோற்றுப்போயின
என்னிடம்..

மெல்ல இறங்கிவந்தேன்
முழுமதியாய்..

சீக்கிரம் கேட்டு விடு எனக்கான கேள்வியை!..

2007-08-13T18:32:00.000+05:30

கண்களை மறைத்த
விரல்களின் ஊடே
குறும்புத்தனமாய் எட்டிப்பார்த்து
கண்ணாமூச்சி விளையாடும்
சிறார்களைப் போல்,
இத்தனை நாட்களும்
நம் தொலைப்பேசி
உரையாடல்களில்
உண்மையின் பின் ஒளிந்துக்கொண்டு
ஓடி விளையாடின சொற்கள்
என்றாவது சந்திக்கும் போது
எங்குச் சென்று ஒளியப்போகிறோமென்ற
கவலையில்லாமல்!

கிழக்கை சந்தித்த ஆதித்யனாய்
இன்று நீ என்னை
சந்தித்த போது
திகைத்த நம் சொற்கள்
ஒலியை காற்றுக்கு தாரை வார்த்து
மெளனவெளியில்
நம்மை மேடையேற்றி
கைக்கட்டி வேடிக்கை பார்க்கின்றன
ஒரு சாட்சியாக!

இமைகள் துடிக்கும் பொழுதினிலும்
மறையாத என் கர்வம்
உன் மீசை முறுக்கினில்
சிக்கிக்கொண்டு படப்படக்க,
வெட்கத்தை துறந்து
மெல்ல
என் இதழ்கள் விரிய
உத்தரவு கிடைத்ததென
புன்னகை புரிந்தன
உன் இதழ்கள்!

மழையென வார்த்தைகளுடன்
சில பல சீண்டல்கள்
மின்னலாய் வந்திறங்கினாலும்,
ஏனோ
உன் சீண்டல்கள் மட்டும்
சிறிதும் தூண்டவில்லை
இம்மென்ற கணத்திலும்
வெடிக்கும் சாத்தியக்கூறுகள்
கொண்டிருந்த
என் எரிமலையை!

அலைபேசி அரட்டைகளில்
அபிரிதமான சொற்களை
கடன் வாங்கியும் பேசதயங்காத
நம் அதரங்கள்
ஏனோ
சந்திப்புகளின் போதுமட்டும்
ஊமையாகி விட்டன!

உனக்கான ஆயிரம் பதில்களுடன்
அலைகின்றேன் நான்,
சிறிதாகிலும் விலகத்தொடங்கிய
நம்மிடையேயான திரையின்
இடைவெளிக்குள்
சிக்கிக்கொள்வதற்கு முன்
சீக்கிரம் கேட்டு விடு
எனக்கான கேள்வியை!

இன்னும் இரவு மிச்சமிருக்கிறது...

2007-08-01T11:35:00.000+05:30

கருமை படர்ந்த இரவொன்றில்
கனவுகள் சூழ்ந்த
என் காத்திருப்பின் வரமாய்,
விழிகள் நோக்கி
நீ செலுத்திய மெளனங்கள்
வந்தமர்ந்தன
வெற்றுத்தாளாய் படபடத்த
என் இதயப்புத்தகத்தில்;

விழிகளின் மொழி விளங்காமல்
பேச வந்த உன் நேசம்
திக்குத்தெரியாமல்
தொலைந்துப்போனது
என்னுள்;

மெளனமாய் நீ எழுதிய
நேசக்கவிதையை
நான் வாசித்ததறியாமல்
மெல்ல பின்னடைந்தாய்
இரவின் நிழலுள்;

நேசத்தின் பூரணத்தில் கரைந்து
என்னையும் இழுத்துக்கொண்ட
நீ,
அறியாமல் இருந்துவிட்டாய்
உன் உயிரினில்
என்றோ ஏகிய
என் இருப்பை;

சூலடைந்த நேசத்தின்
வலி தாங்காமல்
கதறிய உன் மனம்
அறியாமல் இருந்து விட்டது,
நேசத்தை சுமந்தது
நானும் தான் என்று!

மறைத்த வார்த்தைகளை
உடனழைத்து நீ மறைந்தாலும்
நிசப்தமுற்ற இரவுகளின்
நீண்ட நீழல்களுள்
நித்தமும் தேடிச்செல்கிறேன் உனை;

வழிதோறும் மணம்பரப்பி
முகிழ்ந்துக்கிடக்கின்றன
சொல்லாமல் மறைத்த
எனக்கான நேச சொற்கள்,
விழிநீரை பனித்துளியாய் தாங்கி!

மொத்தமாய் அள்ளியெடுத்து
தொடுத்துவைத்த
உனக்கான பூச்சரத்தை
கையிலேந்தி
காத்திருக்கிறேன்,
இன்னும் இரவு மிச்சமிருக்கிறது,
கனவுகள் இனியும் வரக்கூடும்,
கிழக்கில் எனக்கான கிரணங்களை சுமந்தபடி!

காத்திருப்பின் அவசியமற்று...

2007-07-25T22:15:00.000+05:30

தனிமையில்
தவங்கிடக்கிறது
என் கவிதை
இது வரை வரையப்படாத
வார்த்தைகள் வேண்டி!

காத்திருப்பின் இடைவெளியில்
மெல்ல எட்டிப்பார்க்கிறது
மறைந்திருந்த என் சோகம்

எட்டிப்பார்த்த சோகமோ
விட்டுச்சென்றது
கனமான விழித்துளிகளை

கண்ணீர் சொல்லாத காவியத்தையா
செதுக்கப்போகின்றது வார்த்தைகள்?

காத்திருப்பின் அவசியமற்று
கலைந்துப்போனது
என் கவிதை
கண்ணீர் திவலைகளின்
சுவடுகள் வரைந்து!

முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!

2007-06-28T13:22:00.000+05:30

விழிகள் மூடி
மெளனித்திருந்த வேளையில்
விரிந்தன காட்சிகள்
மெல்ல ஒரு ரகசியமாய்.

ரகசியங்கள்
விரியத் தொடங்கிய கணத்தில்
உள்ளுக்குள் சுகமாய்
தூங்கிக்கொண்டிருந்த
உண்மைகள்
மெல்ல எட்டிப்பார்க்க,
கனம் தாங்காமல் விழிகள்
வழிய விட்டன
கண்ணீர் துளிகளை.

துளிகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும்
உண்மையும் அறியுமோ?
அது புதைக்கப்பட்டதின் ரகசியத்தை!

ரகசியங்களின் ஆழத்திலும்
கிடைக்காத ஒன்றை
தேடிக்கொண்டு பயணிக்கினறன
என் கண்ணீர்துளிகள்
முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!

எதுவும் சொல்லி விடாதே !

2007-06-20T13:59:00.000+05:30

சோம்பல் முறித்த என் வார்த்தைகள்
நிமிர்ந்து எழுந்தன,
உன்னை பற்றி நான் எழுதும் கணங்களில்;

உனக்கான என் நேசத்தின் வார்த்தைகளை,
எழுத, எழுத,
அட!
எழுத்துக்களுக்கு கூட நாணம் வந்து விட்டது
என் பெண்மையைப் போல;

நிரம்பவும் யோசித்து,
வார்த்தைகளை யாசித்து,
நாணத்தில் தோய்த்து,
நான் எழுதியதை விடவும்
அதி வேகமாய்,
அதி ஆழமாய்,
என் விழிகளே சொல்லிவிட்டனவே,
உனக்கான என் தவிப்பை!

இது புரியாமல் நான் எழுதியதில்
நீ இன்னுமா தேடுகிறாய்
நேசத்தின் வார்த்தைகளை?

இனியவனே!
ஒவ்வொரு காதலிலும்
சொல்லாத வார்த்தைகளில் தான்
சொல்லப்படுகின்றது நேசம்;
எனவே,
எதுவும் சொல்லி விடாதே!

இருளின் கரம் பிடித்து..

2007-05-18T22:01:00.001+05:30

இருளின் கரம் பிடித்து
நான் எடுத்து வைத்த காலடித்தடங்கள்
ஓடத்துவங்கின
வெளிச்சம் நோக்கி;

திகைத்து நின்ற பொழுதினிலே
மெல்ல தென்றல் என் காதுகளில்
ரகசியமாய் கதைத்தது
வெளிச்சத்தின் வழித்தடத்தை;

கண்களையும் மீறி
மறைந்து இருக்கும்
ஏதோ ஒரு ஒற்றையடிப்பாதையில்
துணையோடு
காத்துக்கிடக்கின்றன
என் காலடித்தடங்கள்;

துணை சேர்ந்த களிப்பில்
என்னை எள்ளி நகையாடும்
என் காலடித்தடங்களும் அறியவில்லை,
என் மனதின் தடங்கள்
என்னவனின் இதய வாசலை
என்றோ சென்றடைந்த ரகசியத்தை;

எங்கோ நீயும்..

2007-04-03T13:53:00.001+05:30

அன்றொரு நாள்
என் தனிமையின் பக்கங்களை
புரட்டிக்கொண்டே வந்தேன்.
திருப்பிய பக்கங்களெல்லாம்
பறைசாற்றின
நான் அறியா உன் இருப்பை.

வானம் வெறித்து
நான் மீன்களை வியத்தபோது
காணாமல் இருந்துவிட்டேன்
ஓரத்தில் நின்று
மீன்களோடு சேர்த்து
நீ என்னை வியந்ததை.

தறிகெட்ட எண்ணங்களை
கோர்த்திழுத்து
கனம் தாங்காமல்
என் மனம் பதறுகையில்
கவனிக்க தவறிவிட்டேன்
தாங்க துடித்த
உன் தோள்களை.

விழிகளைத் தாண்ட முயன்ற
என் கவலைகளை
நீர்த்திவலைகளை
மீண்டும் புதைத்தேன்
என் விழிகளுக்குள்
துடைக்க காத்திருந்த
உன் விரல்களை அறியாமல்.

புரட்டிய பக்கங்களெல்லாம்
சொல்லியன,
என் தனிமையின் கணங்களில்
நான் மூழ்கும் போதெல்லாம்
என் விழிப்பார்வையின்
எல்லைக்கப்பால்
எங்கோ நீயும்..

உளறுதல் என் உள்ளத்தின் வேலை(தொடர்ச்சி)

2007-03-02T13:52:00.000+05:30

உளறுதல்,
என் உள்ளத்தின் வேலை மட்டுமே.
அதனால் தான்
தப்பி ஓடுகின்றன
வார்த்தைகள்
என் மொழியில் அகப்படாமல்.

வாசலை திறந்து
காத்துக்கொண்டிருந்தேன்
உன் வரவிற்காக,
உன் காலடிதடங்களையே
என் வீட்டு கோலமாக்க.

இதோ கேட்கின்றது
காலடி ஓசை
என் இதயத்துடிப்பின்
காதல் ஓசை.

முகத்தில் சிரிப்பை சுமந்து
உள்ளே நுழைந்ததும் கேட்கிறாயே
நான் எங்கே என்று.
இன்னும் தெரியவில்லையா?
நான் என்றோ
உன்னுள் நுழைந்தது.

உன்னோடு பேசுகையில்
வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள்
தடுமாறுகின்றன
வழி தெரியா
குழந்தையைப் போல்.

நீ மெல்ல
வார்த்தைகளின்
கைப்பிடித்து செல்கிறாய்
உன் இதய வாசலுக்கு.

சொல்லொண்ணா வார்த்தைகளும்
சொல்லாத ஒன்றை
சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது
உன் சிரிப்பு.

ஆம்,
உன் உதட்டோரத்தில் வழியும் சிரிப்பில்
வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது
என் காதல்.

உன்னில் நுழைய..

2007-02-15T02:20:00.000+05:30

சேமித்து வைத்த மெளனங்கள்,
என்னை கேலி செய்ய,
நான் தாளை எடுத்தேன்,
என் நேசத்தை வார்த்தைகளாய் பிரசவிக்க;

எழுதிய வார்த்தைகளை விடவும்,
எழுதப்படா மெளனங்கள் அதிகரிக்க,
அவற்றை கோர்த்து மாலையிட்டேன்,
உன் நிழலுக்கு.

உன்னை நோக்கி,
நான் எடுத்து வைத்த அடிகளை,
கணக்கில் கொண்டால்,
உலகையே அளந்து விடலாம்,
ஆனால் உன்னை இன்னும்
நெருங்க முடியவில்லை;

வானத்து சூரியனாய்
நீ இருக்க,
சுட்டெரித்தாலும்
நிழல் தேடா உயிராய் நான்;

உன் நினைவுகள் என்னை எரித்து,
பிடிசாம்பலாய் மாறினாலும் காத்திருப்பேன்,
காற்றோடு கலந்து,
உன் சுவாசமாய்
உன்னில் நுழைய..

உண்மையின் உண்மை..

2007-01-26T04:45:00.000+05:30

விரல்களின் ஊடே வடியும் வார்த்தைகள்
என்றும் தொட்டதில்லை
உண்மையின் விளிம்பை;

நாவில் பழகும் இனிய சொற்கள்
என்றும் சொன்னதில்லை
உண்மையின் சொல்லை;

முகத்தில் தெரியும் குறிப்புகள்
என்றும் காட்டியதில்லை
உண்மையின் உருவத்தை;

தேங்கி நிற்கும் உண்மைகளை
வழிய விட்டால்
கன்னத்து கோடுகளும் சாட்சியாகிவிடுமென
நீ
கண்களை மூடியதை
என் கண்கள் கண்டுக்கொண்டன;

கண்களில் தெரியும் ஏதோ ஒன்று
காட்டி கொடுத்துவிடுகிறது
உண்மையின் உண்மையை.

காத்துக் கொண்டிருக்கிறான்...

2006-12-13T02:45:00.000+05:30

சர்வ அலங்கார ரூபனாய்
கடவுளை காண
கைக்கூப்பி
திரை விலக
காத்துக் கொண்டிருக்கிறான்
பக்தன்;

கடவுளோ,
உபயதாரரின் வருகைக்கு.

எனக்கான காதல் துளிகள்..

2006-11-22T03:05:00.000+05:30

கண்ணோடு கண் சேரவில்லை;
கனவுகள் நாம் காணவில்லை;
யாருமற்ற வெளிகளில்,
நீயும் நானும்,
எல்லாமாக திரியவில்லை.

கைத்தலம் பற்றி,
காதலாகி,
கசிந்துருகி,
நீ,
என்றும் சொன்னதில்லை,
உன் நேசத்தை.

எனினும்,
நான் நிதமும் கண்டுக்கொள்கிறேனடா,
இமைகள் தடுத்தும் இயலாமல்
உன் விழியோரம் கசியும்
எனக்கான
காதல் துளிகளை.

கடவுள் தரிசனம்..

2006-11-01T04:40:00.000+05:30

சிரிக்கும் உன் விழிகளில்
வழியும் அன்பு;
சிறு சிணுங்கலிலும்
தெறித்து விழும் நேசம்;
கைகட்டி நிற்பவரையும்
தொடத் தூண்டும் மென்மை;
மனம் கனமாகி
விழிகள் குளமாகி
எண்ணங்கள் உறையும் பொழுது,
உன்னை ஆரத் தழுவி
உச்சி முகர்ந்து
உன் கண்களில் முழுகி தொலைந்து போகும்
ஒவ்வொரு நொடியும் தரிசிக்கிறேன்,
கடவுளை.

யார் விரலும் தீண்டியிராத என் வீட்டு அழைப்பு மணி

2006-10-05T02:00:00.000+05:30

தனிமையின் கரங்கள் என்னை அணைத்துக் கொண்டன
தன்னுலகத்துள்.

நிதம் விழித்தவுடன்
வெறுமையின் தரிசனம்.

யாருக்காகவும் காத்திர வேண்டியதில்லாத
கணங்களின் கனம்.

விரல்களே உண்ணும் வண்ணம்
பசியிருந்தும்
தட்டில் வைத்தவுடன்
கை போடுகின்றது கோலம்.

தன்னையும் நினைப்பவர் யார் என்று
புரையேறுகையில் தேடுகிறது மனம்.

என் நிலை எண்ணி
தானே சிணுங்கிறது என் தொலைப்பேசி

தனிமையுலகத்தின் வாயில் வழியே
உள்ளே வழியும் வார்த்தைகளுக்கு காத்திருக்கிறோம்
நானும்,
யார் விரலும் தீண்டியிராத என் வீட்டு அழைப்பு மணியும்

இன்னும் இருக்கிறது ஆகாயம்(1)

2006-09-21T09:00:00.001+05:30

மரணத்தின் வாசலுக்கு துணைக்கழைப்பது தெரியாமல்
குழந்தையின் கைப்பற்றி செல்லும் தாய்.

கண்களில் கனவோடும் கைகளில் வாழ்க்கையோடும்
பள்ளிக்கு செல்லும் பிள்ளைகள்.

காத்திருக்கும் குடும்பத்தின் கவலை தீர்க்க
பணிக்கு செல்லும் தலைவன்.

நழுவும் நிமிடங்களை பிடித்திழுத்து
நிரந்தரமாக்க துடிக்கும் அன்பு காதலர்கள்.

கண்மூடி திறக்கும் முன்
கனவுகள் சிதறின ரத்த துளிகளாய்.

காலங்கள் மாறினாலும்,
தேசங்கள் மாறினாலும்,
யுகங்கள் தாண்டி மீண்டும் மீண்டும் அந்த நிகழ்வு அரங்கேற,
ஒரே மெளன சாட்சியாய் இன்னும் இருக்கிறது ஆகாயம்,

என்றாவது யுத்தம் மறைந்து
மனிதம் தலைதூக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்.

இன்னும் இருக்கிறது ஆகாயம்(2)

2006-09-21T09:00:00.000+05:30

இடியைத் தோற்கடிக்கும் வலியைக் கொடுத்து,
நிலத்தில் வீழ்ந்த என் பிஞ்சு விரல்களின் ஈரம் தொட்டு,
உன் வலிகளைத் துடைத்துக் கொண்டாய்.

அடி மேல் அடி வைத்து நடை நான் பழக,
தவறிய அடிகளுக்கு வலி நீ சுமந்தாய்.
பாடம் கேட்க பள்ளி நான் செல்ல,
இங்கு உழைத்து கரைந்தாய் நீ மெழுகாய்.
காலஓட்டத்தில் காதலுற்று நான் தவிக்க,
கசிந்துருகி மேன்வழி நீ காட்டினாய்.

தாயாகி நீ செய்தவைக்கு நான் என் செய்ய?
என்று நான் வினவ,
நீ புன்னகையுடன் பட்டியலிட்டாய்
எனக்கு செய்ய முடியாதவைகள் எவை என்று.

உன் அன்பில் நான் திகைக்க,
பதில் கிடைத்தது என் வினாவிற்கு.

அழியா ஆகாயம் போல்,
அழியா அன்பை வாரித் தெளித்த நீ சொன்னாய்,
"அடிக் கண்மணி உன் பார்வையின் எல்லைக்கும் அப்பால்,
பரந்து விரிந்து இன்னும் இருக்கிறது ஆகாயம்"

எடுக்க வா(?) தொடுக்க வா(?)

2006-08-27T20:00:00.000+05:30

ஏதோ சொல்ல வந்து
பின் சொல்லாமலே
கால்களை வருடிச் செல்லும்
கடலலைகள் போல்,
உன் முகம் கண்டவுடன்
பின் வாங்குகின்றன,
மன அலைகளாய் எழுந்த
என் ரகசியங்கள்.

சொல்லாத ரகசியங்கள்
என் மனக் கடலில்
புதைந்து கிடக்கின்றன
முத்துக்களாய்.
அவற்றை எடுக்க வா(?) தொடுக்க வா(?)

தேட ஆரம்பித்தேன்

2006-08-09T02:15:00.000+05:30

நெருக்கமான இரவுகளின்,
நெருப்பான கணங்களில்,
நான் உன்னை சேர்ந்திருந்த போது,
என் கண்களில் தோன்றி மறைந்தது,
நீ என் கைப்பிடித்து,
காதல் சொன்ன கணங்கள்;

மெல்லச் சிரித்தப்படி,
நான் உன் புறம் திரும்ப,
நீயோ வெகு நாள் தாகம் தீர்ந்த பாவனையில்,
மறுபுறம் திரும்பினாய்.

திடிக்கிட்ட நான்,
தேட ஆரம்பித்தேன்,
கட்டிலில் தொலைந்த நம் காதலை.

உன்னை நேசிக்க துவங்கினேன்

2006-07-26T04:10:00.000+05:30

விண்மீன்களை எண்ணத் துவங்கினேன்,
வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வியக்க துவங்கினேன்.

மழைச் சாரலில் நனையத் துவங்கினேன்,
மனதினுள்ளே பேசத் துவங்கினேன்.

(நீ)சொன்னதை செய்யத் துவங்கினேன்,
செய்தவுடன் சொல்லத் தயங்கினேன்.

காலைகளைத் துரத்த துவங்கினேன்,
இரவுகளை அழைக்கத் துவங்கினேன்.

தூக்கத்தை விற்கத் துவங்கினேன்,
கனவுகளை வாங்கத் துவங்கினேன்.

துவங்கியதை நிறுத்த தயங்கினேன்,
தயங்கியதை செய்யத் துவங்கினேன்.

என்னிலிருந்து என்னை துரத்த துவங்கினேன்,
உன்னை என்னுள் அழைக்கத் துவங்கினேன்.

துவக்கத்திற்கெல்லாம் முடிவில்லாமல் போனால் என்ன?
என நினைக்கத் துவங்கினேன்,
உன்னை நேசிக்கத் துவங்கினேன்.

அவன் என்னை மறுத்ததை

2006-07-18T14:41:00.000+05:30

களையற்ற முகத்தைக் காட்ட மறுக்கும் நிலைக்கண்ணாடி,
நேரம் கரைவதை உணர்த்த மறுக்கும் கடிகாரம்,
வாட மறுக்கும் சூடியப் பூச்சரம்,
இமைக்க மறுக்கும் கண்கள்,
சிணுங்கலை நிறுத்த மறுக்கும் கால் கொலுசுகள்,
நெகிழ்வதை தடுக்க மறுக்கும் இதயம்,
இவை அறியுமோ,
அவன் என்னை மறுத்ததை.

நித்தமும் இரவுகளில்

2006-06-30T01:35:00.000+05:30

நித்தமும் இரவுகளில்,
உயிர் விடுத்து வாழ்கிறோம்,
நிஜமான விடியலை எதிர்நோக்கி;

பல விடியல்கள்,
வந்தன;
போயின;
எங்களிடம் இரவுகளில் வருபவர்களைப் போல்.

புற அழுக்கோடு நாங்களும்,
அக அழுக்கோடு அவர்களும்,
நித்தம் இரவுகளை எச்சில்படுத்த,
இந்த விடியல்களுக்கோ,
நாங்கள் வயதினைக் கடந்த'அழகிகள்';

அழகிகளைக் கண்ட விடியல்கள்,
ஒரு முறைக் கூட கண்டதில்லை,
'அழகன்களை';

இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்,
அந்த உண்மையான விடியலை.

இன்றும் இரவு வரும் என...

2006-06-16T10:30:00.000+05:30

இரவின் ஆழங்களில்,
தோண்டத்தோண்ட,
கிடைத்தன நம் கனவுகள்.

கனவுகள் கைக்கோர்த்து,
உலவிய அந்த உலகத்தில்,
நீயும் நானும் மட்டுமே.

இரவின் நிலவொளியும்,
நமக்கு தகிக்க;
விண்மீன்கள்,
நம்மை வேவு பார்க்க;
நாம் முகம் சிவந்து,
மேகங்களின் நிழல்களில் மறைந்தோம்.

வாழ்ந்துக் கொண்டேயிருக்கையில்,
சட்டென்று விடிந்தது;
இரவு தொலைந்தது;
உன்னையும் இருட்டில் இழுத்துக் கொண்டு.

தனிமையில் நான் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்,
இன்றும் இரவு வரும் என.

குமையும் எரிமலையாக..

2006-06-08T18:04:00.000+05:30

சிந்தனைகள் சிதற,
எண்ணங்கள் எங்கோ எகிற,
குமையும் எரிமலையாக,
காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்,
சிறு தூண்டலிலும் வெடியக்கூடிய அந்த கணத்திற்காக.

நீ ஆணென்றும்! நான் பெண்ணென்றும்!

2006-05-20T19:01:00.000+05:30

பாவனையற்ற நிலைப்பாடுகளும்,
பரஸ்பர பகிர்வுகளும்,
இயல்பான பேச்சுக்களும்,
உள்நோக்கில்லா தொடுதல்களும்,
ஆரோக்கியமான சிந்தனைகளும்,
கொண்ட நம் நட்பு,
சமூக துச்சாதனர்களால்
துகிலுரியப்படும் வரை,
நான் உணரவில்லை நண்பா,
நீ ஆணென்றும்!
நான் பெண்ணென்றும்!

புரிதல் என்பது..

2006-04-26T10:09:00.000+05:30

குத்திக் கிழித்தன உன் வார்த்தைகள்,
என் இதயத்தில் இறங்கிய கத்தியாய்.

புரிதல் என்பது,
புரிந்துக்கொள்ளப்படாமல் போகும் பொழுது
கண்களில் நிரம்பி,
என் கன்னங்களில் வழிந்து,
வலியின் சுவடுகளை விட்டுச் சென்றது,
என் கண்ணீர் துளிகள் அல்ல,
கிழிந்த என் இதயத்தின்,
ரத்த துளிகள்...

காலடிச் சுவடுகள்.

2006-04-18T07:15:00.000+05:30

உன் நினைவுகளை,
என்னில் சுமந்து,
நான் கடந்த பாதையெல்லாம்,
உன் காலடிச் சுவடுகள்.

எனக்கான உன் வருகை

2006-04-06T13:29:00.000+05:30

உனக்கான என் கணங்கள்
கரைந்துக் கொண்டிருக்க,
உனக்கான என் வார்த்தைகள்
வளர்ந்துக் கொண்டிருக்க,
உனக்கான என் மனவெளி
விரிந்துக் கொண்டிருக்க,
உனக்கான என் ஆசைகள்
அலைந்துக் கொண்டிருக்க,
உனக்கான என் எல்லாம்
இருந்துக் கொண்டிருக்க,
உனக்கான நான்
காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
எனக்கான உன் வருகை நோக்கி!

நீ..

2006-03-31T07:38:00.000+05:30

என் கனவுகளில் நீ புகுந்தாய்.
பல இரவுகள் கடந்தன,
பல விடியல்கள் புலர்ந்தன,
நான் இன்னும் கண்விழிக்கவில்லை.

விண்மீன்கள்!

2006-03-22T07:29:00.000+05:30

தரையெங்கும் சிதறிக் கிடந்தன
விண்மீன்கள்!
வீதியில் இறங்கி நடந்த,
உன்னை,
நிலவென்றெண்ணி வரவேற்க!

கோடை மழை

2006-03-13T08:02:00.000+05:30

வறண்டுப் போன
பூமித் தாய்க்கு
வான மகள் போட்ட
வைட்டமின் ஊசிகள்.

என்றும் அழியா வானமாய் இருந்து விடு!!

2006-03-08T07:22:00.000+05:30

வானத்தில் மேகங்கள்,
பூமியில் பெண்கள்,
இரண்டுமே மாறும் இயல்புடையவை.

மேகம்,
மலராய்,புலியாய்,
மரமாய்,செடியாய்.

பெண்,
மகளாய்,மனைவியாய்,
தாயாய்,தோழியாய்.

உருவங்கள் மாறலாம்,
உணர்வுகள் மாறலாம்,
ஆனால் நீ?

வானில் மேகங்கள் உருமாறி கலைவது போல்,
நீயும் உருமாறிக் கொண்டே,
இறுதியில்,
உன்னை அறிந்து கொள்ளாமல் ,
கலைந்து விடாதே.

கொஞ்சம் நீயாகவும் இரு!

மாறும் இயல்பில்,
உன் இயல்பை மறக்காதே,மறைக்காதே.

மாறும் இயல்புடைய
மேகமாய் இல்லாமல்,
என்றும் அழியா வானமாய் இருந்து விடு.

என்னை பிறக்க விடு!

2006-03-03T13:55:00.000+05:30

இருளில் அலைந்தேன்,
நீரில் மிதந்தேன்,
பயமில்லாமல்,
உன்னுள் இருக்கும் வரை.

என் உடல்,
என் உயிர்,
என் உணவு,
எல்லாம் கொடுத்தாய்,
நான் பெண் என்று அறியும் வரை.

எல்லாம் கொடுத்துவிட்டு,
என்னையே விலையாக கேட்கிறாயே!

நீயும் பெண் என்பதை மறந்தாயோ?
சமூகம் கேட்கும்,'ஆயிரம் கேள்விகள்'
அனைத்தும் பதில் சொல்லத் தகுதியற்றவை!

உன்னால் உருவாகி,
உன்னுள் வடிவாகி,
உன்னிடம் பிறப்பதால்
நான்,
உன்னுடையவள் அல்ல,
என் உயிர்
என் உரிமை மட்டுமே.

உன் கருவறை,
என் கல்லறையாகி விட வேண்டாம்.

தூணிலிருந்து வெளிபட்ட தர்மம்
அதர்மத்தை அழித்ததுப் போல்,
உன்னிலிருந்து வெளிப்பட்டு
நான் அழிப்பேன்
இந்த சமூக அவலங்களை.

என்னை பிறக்க விடு.

சமீபத்தில் படித்த வாஸந்தியின் "கடை பொம்மைகள்" பெண் சிசு கொலையை கதை களமாகக் கொண்டது. கருவிலிருக்கும் ஒரு பெண் குழந்தை , தன் தாயிடம் பேசுவது போல அமையும் ஒரு கவிதையை முயற்சி செய்தேன். தங்களின் மேன்மையான , உண்மையான கருத்துக்களை பதிவு செய்யலாம்.

சலனம்

2006-02-23T12:22:00.000+05:30

என் மனதில்
உள்ள எண்ணங்கள்,
வெறும் சலனமாய் வடிவிழந்து,
புகையாய் காற்றில் கலக்கும் முன்
வந்து சொல்வாயா?
அந்த வார்த்தைகளை,
"என்னை மணக்க சம்மதமா?".

உண்மை விளம்பி!!!!

2006-02-10T18:39:00.000+05:30

உன் விழிகளும் என் விழிகளும்
சந்தித்தன ;
இரண்டு இதயங்கள் இடறி விழுந்தன;
விழுந்த இதயங்களை
எடுக்க நாம் முயல,
அவை இரண்டும் ஒன்றாகி,
நம்மை பார்த்துச் சிரித்தது,
விழிகளை பிரிக்க முடிந்த நாம்,
இதயங்களைப்
பிரிக்க முடியாமல் திகைத்தோம்!!!!
விழிகள் பொய் கதை சொல்லலாம்,
ஆனால்,
இதயம் என்றும் உண்மை விளம்பி!!!!

2006-02-07T13:05:00.000+05:30

இரவு காட்சி முடிந்து,
பகல் காட்சி ஆரம்பிக்கப்போகிறது.
ரசிகர்களாகிய பனித்துளிகள்,
இலைகள் என்னும் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்க,
அதோ
கதாநாயகனாகிய கதிரவன் வர,
கதாநாயகியான தாமரையும் மலர,
பாவம்,
இந்த பனித்துளிகள் ஆர்ப்பரிக்கின்றன,
தாங்கள் கரையப்போவது தெரியாமல்...

எதிர்பார்ப்பு

2005-09-24T03:40:00.000+05:30

மனம் தான் நம் அனைவருடைய உண்மையான முகம். அது என்னை சதா துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.நான் சொல்ல நினைத்த,நினைக்கிற எண்ணங்கள் என் மனதுள்ளே புதைந்து போகின்றன.எங்கே,என்னிடம் உள்ள ரகசியங்களை வெளியே சொல்ல முடியுமா உன்னால்? என்று என்னை பார்த்து அது நகைக்கின்றது.ஓவ்வொரு முறையும் நான் சொல்ல நினைத்து,சொல்லாமல் விடுகின்ற எண்ணங்கள் என் மனதோடு சேர்ந்து என்னை பார்த்து சிரிக்கின்றன. என் எண்ணங்களை,சொல்ல வேண்டியவர்களிடம், சொல்ல வேண்டிய நேரத்தில் தயங்காமல்,நான் சொல்ல போவதை ஆவலுடன் என்னுடன் சேர்ந்து என் மனமும் எதிர்பார்க்கின்றது.