மனம் - உண்மை முகம்

என் அடையாளங்கள்..

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 10 Sep 2008 07:20:00 +0000

நேற்று வரை எனதென்று
நான் நினைத்த சூழல்
காலத்தோடு கலைந்துப் போனதை
என் புலன் தட்டி உணர்த்தின
சுவேச்சையாய் காலடி பதித்த இடங்களில்
தயக்க கோலமிட்ட என் கால் விரல்கள்...

தரையில் புரண்டெழுந்து நடை பழகிய
என் வீட்டு புழக்கடையும்,
காற்றை விட சுதந்திரமாய் பறந்து திரிந்த
பரந்த முற்றமும்,
படையலுக்காய் காத்திருக்கும் பண்டங்களை
பாட்டியின் கண்படாமல்
திருட்டு ருசி பார்த்த
இருட்டு சமையலறையும்,
களைத்த பின் கண்ணயர
இன்னொரு தாய் மடியாய்
ஒய்யாரமாய் நடுகூடத்தில்
காற்றோடு நடனமாடும்
அழகிய ஊஞ்சலும்,

இன்னும்
அதிகாலை பூபாளமாய்
குருவியின் செல்ல கூச்சலும்,
சாப்பிடும் நேரமறிந்து
தவறாமல் வந்து நிற்கும்
காகமும்,
எந்நேரமும் பின்பாட்டாய்
ஒலிக்கும் ரயில் சத்தமும்
இவை போல் பலவும் அடங்கியுள்ள
என் வீடு
இனி எனதல்ல
என் தாய் வீடு..

ஆயினும் மழைக் காலத்து காளான்களாய்
அங்கங்கே முளைத்து விட்டுருக்கின்றன
நான் இங்கே வாழ்ந்ததற்கான
என் அடையாளங்கள்..

முடிவிலியாய்...

noreply@blogger.com (வேதா) — Sun, 27 Jul 2008 07:20:00 +0000

பரபரவென கரைந்துப் போகும் வினாடிகளுக்கு மத்தியில்
தொடர் ஓட்டமாய் விரையும் நாளின் முடிவில்
நீங்காமல் இழையோடும் காதலோடு
தேடித்தேடி கோர்த்த வார்த்தைகளை வைத்து
இன்றும் எழுதத் தான் நினைத்தேன உன்னை...

நித்தமும் நித்தரையில் உன் ஆக்ரமிப்பை
நிசத்தில் உன் அன்பை
சற்றே கோபித்துக்கொள்ளேன் எனும் உன் ஆசையை
எந்நிலையிலும் கோபித்துக் கொள்ளவியலா உன் நடத்தையை
திடகாத்திரமான உன்னுள் மறைந்திருக்கும் குழந்தைத்தனத்தை
சொல்லவியலா எண்ணங்கள் சுற்றி வரும் உன் விருப்பத்தை
என்றும் என்றென்றும் எனக்கேயான உன்னை...

எழுதத் தான் நினைத்தேன்
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்
முடிவிலியாய்....

மெளன மொழி..

noreply@blogger.com (வேதா) — Fri, 11 Apr 2008 13:20:00 +0000

வார்த்தைகள் மட்டுமே நேசம் தரும் என நினைத்திருந்தேன்
அருவியாய் கொட்டும் வார்த்தைகளுக்கிடையே
அங்கங்கே தேங்கி நிற்கும்
உன் சில மெளனங்கள் அறியும் வரை...

மெல்ல மெல்ல உடையும் நம்மிடையேயான
மெளன நொடிகளுக்குள் புகுந்து புறப்படுகின்றன
சில நேச சொற்கள்
உன்னை என்னிடமும் என்னை உன்னிடமும்
அறிமுகப்படுத்த...

பிரம்மபிரயத்தனத்தோடு அலையும்
அச்சொற்கள் பாவம் அறிந்திருக்கவில்லை,
கண்களின் மொழியை விடவும்
இதயத்தின் மொழியை விடவும்
சக்தி வாய்ந்தது
நம் மெளன மொழி என்று...

இனி வண்ணங்கள் மட்டுமே...

noreply@blogger.com (வேதா) — Mon, 04 Feb 2008 03:50:00 +0000

மரித்துப் போன நினைவுகள் படிந்த
இலையுதிர் காலத்துச் சருகுகள்
இடறிக்கொண்டே இருந்தன என் காலடியில்..

வசந்தம் வந்த நேரத்தில்
துளிர்த்தன புதிய இலைகள்..

கர்வத்துடன் பச்சிலைகளும்
அனுபவத்துடன் சருகுகளும்
மாறி மாறி படபடத்தன..

பச்சையும் பழுப்பும்
சண்டையிட்டு கொண்டாலென?

காலத்தின் கட்டாயத்தில் இலையுதிர்தல்
மீண்டும் துளிர்ப்பதற்கே...

மெல்லிய முறுவல் என் இதழ்களில் பூக்க
மனத்தீ வளர்த்து சருகுகள் எரித்தேன்..

நினைவுகள் புகையாய் மேலெழும்பி
வசந்தத்தின் நினைவிலைகளின்
மென்காதுகளில் ஓதி விட்டுச் சென்றன
வாழ்வின் ரகசியத்தை..

வானவில்லின் வண்ணம் சுமந்து
வசந்தத்தின் பாதையில் அடிவைத்தேன்
இனி வண்ணங்கள் மட்டுமே...

யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதை...

noreply@blogger.com (வேதா) — Sun, 20 Jan 2008 11:30:00 +0000

எவ்வளவு முயற்சித்தும்
எழுத முடியவில்லை
யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதையை..

வரையப்படும் வார்த்தைகளின்
ஒவ்வோர் எழுத்தும்
யாரோ ஒருவரின்
வலியாக அங்கீகரிக்கப்படும் நேரத்தில்
எழுதுபவரின் வலியும்
அதில் தொனிந்திருக்கும்
வாய்ப்புகள் அறியப்படாமலே போய் விடுகிறது..

இருப்பினும் நிற்பதில்லை
முயற்சியும் கவிதையும்..

மனமும் காலமும்...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 16 Jan 2008 08:00:00 +0000

காலத்திற்கும் மனதிற்குமான
ஓட்டத்தில் மனம் முந்திச் சென்றது
சிறகுகள் படப்படக்க
கனவுகள் கண்களிலேந்தி..

மெல்ல கரைந்து வந்த காலம்
பின்னோக்கி இழுத்தது மனதை
எம்முயற்சிக்கினும் தடுக்கவியலா
சில காட்சிகள் அரங்கேறி
அங்கேயே முடிந்தது நாடகம்..

கால வெளியின் கனந்தாங்காமல்
சிறகுகள் ஒடிந்து
கீழே வீழ்ந்த மனம்
அதிர்ந்தே போனது
சிலுவையில் அறையப்பட்ட
கணத்தில்..

உயிர்த்தெழ தேவை
மீண்டும் காலமும்
சிறிது நம்பிக்கையும்..

தவறாய்ப் போன
சில காலடிச்சுவடுகள்
முள்ளாய் உறுத்தியது
உண்மையென்றாலும்
சில
நியாயப்படுத்துதல்களின் தேவையின்றி
தொடர்கிறது பயணம் வேறோர் பாதையில்..

பொய்கள் நீக்கப்பட்ட கவிதை..

noreply@blogger.com (வேதா) — Fri, 04 Jan 2008 05:15:00 +0000

சொற்களின் பின்னே ஒளிந்துக் கொண்டு
பொய்களின் முலாம் பூசிய
நமக்கிடையேயான சொல்லாடல்களில்
எந்நேரத்திலும் வந்துவிடக்கூடுமென
காத்திருந்தேன்
சேதியை சுமந்து வரும் வினாடிக்கு...

வினாடியாய் வரைந்த கவிதையை
நெஞ்சோடு நிறுத்தி வைத்தேன்
கரை புரண்டு ஓடிவிடுமென,
சுமை இறக்கும் நேரத்தில்
பரிசளிக்க..

சுமையாய் விரைந்த நொடிகளுக்கிடையே
இதோ வந்துவிட்டதென
நான் மலரும் நொடிகளெல்லாம்
காற்றோடு கரைந்துப் போயின
கானல் நீரினும் வேகமாய்..

கானல் நீரென தெளிந்து
இனி எப்போதும் வாராதென
நெஞ்சோடு புதைத்து வைத்தேன்
உனக்காக எழுதிய
பொய்கள் நீக்கப்பட்ட அக்கவிதையை..

புதைந்த கவிதையின் முழு உருவமாய்
உன் விழி நோக்கி விடைபெற்ற நேரத்தில்
திக்குமுக்காடிப் போனேன்
சொற்களற்ற ஓர் வடிவமாய்
என்னை அடித்துச் சென்ற
உன் நேசத்தில்..

பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்...

noreply@blogger.com (வேதா) — Sun, 23 Dec 2007 08:15:00 +0000

பிரித்தறிய இயலா வண்ணம்
விரல்களாய் ஒன்றிவிட்ட தீக்குச்சிகள்
எட்டாப் படிப்பை எண்ணி எண்ணி
கணக்குத் தீர்க்கும் விரல்கள்..
வீட்டோடு இலவசக் கணக்குப் பாடம்!

வானம் மறைத்து கூரை வேய
மகிழ்ச்சி மறுத்து மண் பிசையும் பிஞ்சுக் கால்களும்,
சுட்டெடுக்கும் ரேகை தேய்ந்த உள்ளங்கைகளும்..

வண்ணம் பொழியும் வானவேடிக்கைகளில்
சிதறி விழுகின்றன வண்ணம் பார்த்திரா
இவர்தம் விழிநீர்த் துளிகள்..

வியர்வை மழையில் நித்தமும் நனைந்து
பருவத்தை தொலைத்து உயிர் கரைய உழைக்கும்
பிஞ்சு விழிகளில் உறங்குகின்றன கனவுகள்
பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்...

பி.கு : இக்கவிதை சிறில் அலெக்ஸ் நடத்தும் கவிதைப் போட்டிக்காக..

கோலம்...

noreply@blogger.com (வேதா) — Thu, 20 Dec 2007 15:00:00 +0000

சோம்பலுடன் எழும்பும்
சூரியனின் ஸ்பரிசம் படாமல்
வில்லாய் வளைந்து
சீராய் புள்ளிகள் விதைத்து
பழக்கப்பட்ட பாதையில்
பயணிக்கும் கால்களைப் போல்
வளைந்து நெளிந்து
கோடுகள் இழுத்து
தரையில் ஓவியமாய் வரைந்த கோலத்தை
அழகு பார்த்த நேரத்தில்
சட்டென எழுந்தது ஓர் சந்தேகம்
கோலத்தினுள் சிக்கியவை புள்ளிகளா?
புள்ளிகளிடம் சிக்கியது கோலமா?

நிதர்சனம்...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 12 Dec 2007 05:15:00 +0000

ஆசைகள் ஊற்றி வளர்த்த
இதயச்செடி
பருவத்தில் சிலிர்த்து படைத்தது
கனவு ரோஜாக்கள்..

சுகந்தமாய் மணம் பரப்பி
தித்திக்கும் தேன் ஏந்தி
மிதப்போடு நின்ற மலர்களை
சற்றே தீண்டிய பொழுது
நிமிடத்தில் வெட்கித்து
பலவண்ணம் கொண்டு
பறந்துச் சென்றன
வண்ணத்துப்பூச்சிகளாய்,
தீண்டிய விரல்களில்
ரத்தம் பூசி..

சில சமயங்களில்
மறந்து தான் போகின்றது
மலர்களோடு,
முட்களும் இருக்கும் என்கிற நிதர்சனம்..

சகிப்பு..

noreply@blogger.com (வேதா) — Mon, 03 Dec 2007 03:45:00 +0000

மிச்சமென ஒதுக்கி வைத்த
எச்சில் பண்டங்களும்
அலட்சியமாய்த் தூக்கி எறிந்த
உடைந்த கண்ணாடித் துண்டங்களும்
மக்காத பாலிதீன் பைகளும்
படித்துக் கிழித்த காதல்கடிதங்களும்
சுத்தம் செய்த மாமிசத்தின்
துர்நாற்றமெடுக்கும் மிச்சங்களும்
ஊர் கூடி வாழ்த்திய திருமண பந்தியில்
இடமில்லாமல் வந்து விழுந்த
எச்சில் இலைகளால்
பிச்சை உண்போரின்
அன்னதானக் கூடமென
நாற்றம் சுமக்கும்
குப்பைத் தொட்டிக்கு
சகிப்பு அதிகமென
விட்டுச் செல்கின்றனர்
சில சிசுக்களையும்...

புதிர் உடையும் நேரம்..

noreply@blogger.com (வேதா) — Tue, 27 Nov 2007 08:55:00 +0000

மாபெரும் ரகசியமாய்
விரவிக்கிடந்த கடலின்
கரை அமர்ந்து தவங்கிடந்தேன்
புதிர் உடையும் நேரத்திற்காய்..

கடலுக்காய் கரையிடம்
தூது வந்த அலை
விஷமச் சிரிப்போடு
கால்களை உரசியபடி சொன்னது
பலநூறு யுகங்களாய்
சொல்லத்துடிக்கிற சேதி ஒன்றை..

கால்களே செவிகளாக
மூளைக்கெட்டிய ரகசியத்தை
மனதோடு பூட்டி வைத்தேன்
உன்னிடம் உடைக்க..

எளிதில் கரையாத
அந்த இரவில்
அலை நுரையெல்லாம்
அள்ளியெடுத்து செதுக்கி வைத்தேன்
நம் முழுநிலவை..

துணைக்காய் விதைத்து வைத்தேன்
சில விண்மீன்கள்
ஆழத்து முத்துக்களை
முழுகியெடுத்து..

சிரத்தையாய்
நான் படைத்த உலகத்தில்
ஒரே உயிராய் நான்
சாட்சியாய் இந்த சமுத்திரம்
தோழியாய் கடலலை,
அவள் ரகசியம் எனக்குமாய்
என் ரகசியம் அவளுக்குமாய்..

விடியத்துவங்கும் வினாடிகளில்
வந்ததோர் சேதி
வினாடிப்பொழுது
கண்ணயர்ந்த நேரத்தில்
நீ வந்து சென்றதாய்...

விட்டுவிட்டேனடி என பதைத்த
நேரத்தில் அலைத்தோழி கால்களை
உரசியபடி கொண்டு சேர்த்தாள்
சில நல்முத்துக்கள்..

ஏந்திய கைகளில் பளப்பளத்தன
உன் விழிநீர்த்துளிகள்..

புதிர் உடைந்த இன்பத்தில்
அமைதியாய் ஆர்ப்பரித்தது கடல்..

வினாவிற்கு விடையாய்....

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 21 Nov 2007 07:35:00 +0000

என்றும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை
இப்படி நினைப்பேனென்று!

நினைக்காத வரை செய்யாத ஒன்றை
நினைத்ததும் செய்ய விழைவதேன்?
விழைந்ததும் செய்யாத ஒன்றை
இன்று நினைத்ததும் செய்வதேன்?

செய்தலின் காரணமாய்
சொல்வதற்கு ஏதுமில்லையெனில்
ஏன் நினைத்தேன்?
ஏன் செய்தேன்?

வினாவிற்கு விடையாய்
என் நினைத்தலுக்கும் செய்தலுக்குமான
இடைவெளியில்
உன் இருப்பை உறுதி செய்தது
என்னைக் கடந்து சென்ற
உன் சுவாசம் சுமந்த மென்தென்றல்...

புரிதல் என்பது...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 31 Oct 2007 06:28:00 +0000

குத்திக் கிழித்தன
உன் வார்த்தைகள்,
என் இதயத்தில்
இறங்கிய கத்தியாய்.

புரிதல் என்பது,
புரிந்துக்கொள்ளப்படாமல் போகும் பொழுது
கண்களில் நிரம்பி,
என் கன்னங்களில் வழிந்து,
வலியின் சுவடுகளை
விட்டுச் சென்றது,
என் கண்ணீர் துளிகள் அல்ல,
கிழிந்த என் இதயத்தின்,
ரத்த துளிகள்...

இன்று
காலம் பறந்து
நினைவுகள் கடந்து
சுவடுகள் மறைந்தாலும்
என் மீதான உன் புரிதலை
உலகுக்கு
நீ உரத்துச் சொல்லும்
ஒவ்வொரு நொடியும
நினைவுப்படுத்துகின்றது
அன்று
ஒரே நொடியில்
உன் மீதான என் புரிதலை
நீ பொய்யாக்கியதை..

பி.கு : இது ஒரு மீள்கவிதை, போன வருடம் எழுதியது. இறுதி பத்தி மட்டும் இப்பொழுது சேர்த்திருக்கிறேன்.

தேடத் தான் முயல்கிறேன்..

noreply@blogger.com (வேதா) — Tue, 23 Oct 2007 12:50:00 +0000

எனக்கான நியாயங்களை வகுத்து
நான் மட்டுமே பயணிக்கும்
என் பாதையில்
மலர்வனங்களோடு முட்வேலிகளும்
என்னை களிப்பூட்ட,
திகைக்க வைப்பவை
நான் அறியா திசைகளிலிருந்தும்
நான் அறியா மனங்களிலிருந்தும்
முட்பாணங்களாய்ப் பாய்ந்து வரும்
ஆயிரம் கேள்விகளே..

மாபெரும் யுத்தங்களில் உயிர்கொண்ட
ஆயுதங்களையே வெல்லும் ஆபத்தான
இக்கேள்விகளுக்குள்
மீண்டும் மீண்டும் புகுந்து சென்று
எதையென்று தெரியாமல்
தேடத்தான் முயல்கிறேன்..

அவரவர்கான கேள்விகளுக்கு
அவரவர் தீர்மானித்த விடைகளையே
எதிர்நோக்குமிடத்தில்
என் தேடலின் பயன் தானென்ன?
எனக்கேயான நியாயங்களுடன்
எனக்கேயான விடைகளை
என்னோடு மட்டுமே வைத்திருப்பதை தவிர...

உனைத் தீண்ட...

noreply@blogger.com (வேதா) — Tue, 16 Oct 2007 10:15:00 +0000

கரை தேடும் அலையென
நிழல் தேடும் மரமென
நீர் தேடும் நெருப்பென
உனை தேடும் மனம்
அறிந்திருக்கவில்லை
இயற்கை வகுத்திருக்கும்
சாத்தியக்கூறுகளின் எல்லைக்கோடுகளை...

அலையில் மிதந்து வரும் இலையாய்
வெயிலில் மிகுந்து வரும் வெம்மையாய்
தழலில் வளர்ந்து வரும் ஒளியாய்
இயல்பை மீறி
நீண்டுக்கொண்டிருக்கிறது
என் தேடல்...

எல்லைத் தாண்டி
உனைத் தீண்ட...

முதல் நொடி...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 03 Oct 2007 07:15:00 +0000

நினைவுகளுள் ஒளிந்துள்ள
அந்த நொடியை தேடுகிறேன்...

விண்ணுடன் ஊடல் கொண்டு மண் சேர்ந்த
மழைத்துளியினை ரசித்த பொழுதா?
குட்டைத் தண்ணீரில் தன்னழகை கண்டுகளித்த
அம்புலியின் செய்கையில் மயங்கிய பொழுதா?

நினைத்த பொழுதினில்
நினைத்தது நிகழாத பொழுதா?
காற்றில் மிதந்து வந்த இசையினை
என்னுள் நுகர்ந்த பொழுதா?

உறவுசூழ் வெளியில்
தனித்து நின்ற பொழுதா?
களங்கமில்லா தொடுதல்களின்
நெறி தவறிய பொழுதா?

முதல் நேசத்தின்
கள்ள சந்திப்புகளின் பொழுதா?
அதுவே கானல் நீரென
மறைந்த பொழுதா?

சர்வமும் அறிந்த தோழியிடம்
சொல்லாமல் மறைத்த சொற்கள் முட்களாய்
மனதை துளைத்த பொழுதா?

நிகழ்வுகளை சொற்களின் மாலையாக்கி
எனக்கு நானே கவிதையாய் சூட்டிக்கொண்ட
அந்த முதல் நொடியை தேடுகிறேன்...

அன்பெனும் வாள்..

noreply@blogger.com (வேதா) — Mon, 17 Sep 2007 10:50:00 +0000

உன் மனநிலத்தில் விதைத்திருந்த நேசம்
முளை விட்டு அறுக்கிறது
என் நெஞ்சத்தை!

தொண்டை வற்றி பாலையில் திரியும் நாட்களில்
அமுதமென நீரில் மிதந்து வருகிறது
உன் காதல்!

உன் உயிர்மூச்சை சுமந்து வரும் காற்று
வருட மறுக்கிறது இலைகள் தாங்கிய பனித்துளிகளை
என் மேனியை தழுவுதலே
முதல்பணியென்று!

ஆதியும் அந்தமுமில்லா ஆகாயத்தை ஒத்திருக்கும்
உன் அன்பு வாரி அணைக்கிறது
என் அண்ட சராசரங்களையும்!

தீயில் மெழுகாய் உருகினாலும்
நாற்புறமும் பிரகாசிக்கிறது
உன் இருப்பு!

என் எல்லா திசைகளிலும் நிறைந்து
தாளாத நேசத்துடன்
இதயத்தை கீறும்
உன் அன்பெனும் வாளை
சற்றே இறக்கி வை
நான் அழுது விட்டு வருகிறேன்!

நிலவாய் நான்..

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 29 Aug 2007 04:50:00 +0000

உயிர்வாழ்தலுக்கான
எல்லா காரணங்களும் தோற்றுப்போயின
என்னிடம்..

விரலிடுக்கில்
விரைந்தோடும் தண்ணீராய்
என் கடைசி இரவின்
கண்ணீர் கணங்கள்..

மூடிய விழிகளுக்குள்
தோற்றலுக்கான காரணங்கள்
செந்தழலாய் நடனமாட..
சாட்சியாய் நின்ற நிலவு
இறங்கி வந்து
முகம் துடைத்தது..

பன்னீர் துளிகளின்
சில்லென்ற தொடுகையில்
விழி திறந்தேன்
நிலவில் பிரதிபலித்தது
என் முகம்..

விண்மீன்கள்
வழி காட்ட
வானம் ஏறினேன்..

நிலவாய் நான்..

முகில் திரைகளை விலக்கி
நான் பார்த்த புவியெங்கும்
வியாபித்திருந்தது
என் இருப்பிற்கான அவசியங்கள்..

உயிர்விடுத்தலுக்கான
எல்லா காரணங்களும் தோற்றுப்போயின
என்னிடம்..

மெல்ல இறங்கிவந்தேன்
முழுமதியாய்..

சீக்கிரம் கேட்டு விடு எனக்கான கேள்வியை!..

noreply@blogger.com (வேதா) — Mon, 13 Aug 2007 13:02:00 +0000

கண்களை மறைத்த
விரல்களின் ஊடே
குறும்புத்தனமாய் எட்டிப்பார்த்து
கண்ணாமூச்சி விளையாடும்
சிறார்களைப் போல்,
இத்தனை நாட்களும்
நம் தொலைப்பேசி
உரையாடல்களில்
உண்மையின் பின் ஒளிந்துக்கொண்டு
ஓடி விளையாடின சொற்கள்
என்றாவது சந்திக்கும் போது
எங்குச் சென்று ஒளியப்போகிறோமென்ற
கவலையில்லாமல்!

கிழக்கை சந்தித்த ஆதித்யனாய்
இன்று நீ என்னை
சந்தித்த போது
திகைத்த நம் சொற்கள்
ஒலியை காற்றுக்கு தாரை வார்த்து
மெளனவெளியில்
நம்மை மேடையேற்றி
கைக்கட்டி வேடிக்கை பார்க்கின்றன
ஒரு சாட்சியாக!

இமைகள் துடிக்கும் பொழுதினிலும்
மறையாத என் கர்வம்
உன் மீசை முறுக்கினில்
சிக்கிக்கொண்டு படப்படக்க,
வெட்கத்தை துறந்து
மெல்ல
என் இதழ்கள் விரிய
உத்தரவு கிடைத்ததென
புன்னகை புரிந்தன
உன் இதழ்கள்!

மழையென வார்த்தைகளுடன்
சில பல சீண்டல்கள்
மின்னலாய் வந்திறங்கினாலும்,
ஏனோ
உன் சீண்டல்கள் மட்டும்
சிறிதும் தூண்டவில்லை
இம்மென்ற கணத்திலும்
வெடிக்கும் சாத்தியக்கூறுகள்
கொண்டிருந்த
என் எரிமலையை!

அலைபேசி அரட்டைகளில்
அபிரிதமான சொற்களை
கடன் வாங்கியும் பேசதயங்காத
நம் அதரங்கள்
ஏனோ
சந்திப்புகளின் போதுமட்டும்
ஊமையாகி விட்டன!

உனக்கான ஆயிரம் பதில்களுடன்
அலைகின்றேன் நான்,
சிறிதாகிலும் விலகத்தொடங்கிய
நம்மிடையேயான திரையின்
இடைவெளிக்குள்
சிக்கிக்கொள்வதற்கு முன்
சீக்கிரம் கேட்டு விடு
எனக்கான கேள்வியை!

இன்னும் இரவு மிச்சமிருக்கிறது...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 01 Aug 2007 06:05:00 +0000

கருமை படர்ந்த இரவொன்றில்
கனவுகள் சூழ்ந்த
என் காத்திருப்பின் வரமாய்,
விழிகள் நோக்கி
நீ செலுத்திய மெளனங்கள்
வந்தமர்ந்தன
வெற்றுத்தாளாய் படபடத்த
என் இதயப்புத்தகத்தில்;

விழிகளின் மொழி விளங்காமல்
பேச வந்த உன் நேசம்
திக்குத்தெரியாமல்
தொலைந்துப்போனது
என்னுள்;

மெளனமாய் நீ எழுதிய
நேசக்கவிதையை
நான் வாசித்ததறியாமல்
மெல்ல பின்னடைந்தாய்
இரவின் நிழலுள்;

நேசத்தின் பூரணத்தில் கரைந்து
என்னையும் இழுத்துக்கொண்ட
நீ,
அறியாமல் இருந்துவிட்டாய்
உன் உயிரினில்
என்றோ ஏகிய
என் இருப்பை;

சூலடைந்த நேசத்தின்
வலி தாங்காமல்
கதறிய உன் மனம்
அறியாமல் இருந்து விட்டது,
நேசத்தை சுமந்தது
நானும் தான் என்று!

மறைத்த வார்த்தைகளை
உடனழைத்து நீ மறைந்தாலும்
நிசப்தமுற்ற இரவுகளின்
நீண்ட நீழல்களுள்
நித்தமும் தேடிச்செல்கிறேன் உனை;

வழிதோறும் மணம்பரப்பி
முகிழ்ந்துக்கிடக்கின்றன
சொல்லாமல் மறைத்த
எனக்கான நேச சொற்கள்,
விழிநீரை பனித்துளியாய் தாங்கி!

மொத்தமாய் அள்ளியெடுத்து
தொடுத்துவைத்த
உனக்கான பூச்சரத்தை
கையிலேந்தி
காத்திருக்கிறேன்,
இன்னும் இரவு மிச்சமிருக்கிறது,
கனவுகள் இனியும் வரக்கூடும்,
கிழக்கில் எனக்கான கிரணங்களை சுமந்தபடி!

காத்திருப்பின் அவசியமற்று...

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 25 Jul 2007 16:45:00 +0000

தனிமையில்
தவங்கிடக்கிறது
என் கவிதை
இது வரை வரையப்படாத
வார்த்தைகள் வேண்டி!

காத்திருப்பின் இடைவெளியில்
மெல்ல எட்டிப்பார்க்கிறது
மறைந்திருந்த என் சோகம்

எட்டிப்பார்த்த சோகமோ
விட்டுச்சென்றது
கனமான விழித்துளிகளை

கண்ணீர் சொல்லாத காவியத்தையா
செதுக்கப்போகின்றது வார்த்தைகள்?

காத்திருப்பின் அவசியமற்று
கலைந்துப்போனது
என் கவிதை
கண்ணீர் திவலைகளின்
சுவடுகள் வரைந்து!

முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!

noreply@blogger.com (வேதா) — Thu, 28 Jun 2007 07:52:00 +0000

விழிகள் மூடி
மெளனித்திருந்த வேளையில்
விரிந்தன காட்சிகள்
மெல்ல ஒரு ரகசியமாய்.

ரகசியங்கள்
விரியத் தொடங்கிய கணத்தில்
உள்ளுக்குள் சுகமாய்
தூங்கிக்கொண்டிருந்த
உண்மைகள்
மெல்ல எட்டிப்பார்க்க,
கனம் தாங்காமல் விழிகள்
வழிய விட்டன
கண்ணீர் துளிகளை.

துளிகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும்
உண்மையும் அறியுமோ?
அது புதைக்கப்பட்டதின் ரகசியத்தை!

ரகசியங்களின் ஆழத்திலும்
கிடைக்காத ஒன்றை
தேடிக்கொண்டு பயணிக்கினறன
என் கண்ணீர்துளிகள்
முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!

எதுவும் சொல்லி விடாதே !

noreply@blogger.com (வேதா) — Wed, 20 Jun 2007 08:29:00 +0000

சோம்பல் முறித்த என் வார்த்தைகள்
நிமிர்ந்து எழுந்தன,
உன்னை பற்றி நான் எழுதும் கணங்களில்;

உனக்கான என் நேசத்தின் வார்த்தைகளை,
எழுத, எழுத,
அட!
எழுத்துக்களுக்கு கூட நாணம் வந்து விட்டது
என் பெண்மையைப் போல;

நிரம்பவும் யோசித்து,
வார்த்தைகளை யாசித்து,
நாணத்தில் தோய்த்து,
நான் எழுதியதை விடவும்
அதி வேகமாய்,
அதி ஆழமாய்,
என் விழிகளே சொல்லிவிட்டனவே,
உனக்கான என் தவிப்பை!

இது புரியாமல் நான் எழுதியதில்
நீ இன்னுமா தேடுகிறாய்
நேசத்தின் வார்த்தைகளை?

இனியவனே!
ஒவ்வொரு காதலிலும்
சொல்லாத வார்த்தைகளில் தான்
சொல்லப்படுகின்றது நேசம்;
எனவே,
எதுவும் சொல்லி விடாதே!

இருளின் கரம் பிடித்து..

noreply@blogger.com (வேதா) — Fri, 18 May 2007 16:31:00 +0000

இருளின் கரம் பிடித்து
நான் எடுத்து வைத்த காலடித்தடங்கள்
ஓடத்துவங்கின
வெளிச்சம் நோக்கி;

திகைத்து நின்ற பொழுதினிலே
மெல்ல தென்றல் என் காதுகளில்
ரகசியமாய் கதைத்தது
வெளிச்சத்தின் வழித்தடத்தை;

கண்களையும் மீறி
மறைந்து இருக்கும்
ஏதோ ஒரு ஒற்றையடிப்பாதையில்
துணையோடு
காத்துக்கிடக்கின்றன
என் காலடித்தடங்கள்;

துணை சேர்ந்த களிப்பில்
என்னை எள்ளி நகையாடும்
என் காலடித்தடங்களும் அறியவில்லை,
என் மனதின் தடங்கள்
என்னவனின் இதய வாசலை
என்றோ சென்றடைந்த ரகசியத்தை;