யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதை...

எவ்வளவு முயற்சித்தும்
எழுத முடியவில்லை
யாரையும் காயப்படுத்தா ஓர் கவிதையை..

வரையப்படும் வார்த்தைகளின்
ஒவ்வோர் எழுத்தும்
யாரோ ஒருவரின்
வலியாக அங்கீகரிக்கப்படும் நேரத்தில்
எழுதுபவரின் வலியும்
அதில் தொனிந்திருக்கும்
வாய்ப்புகள் அறியப்படாமலே போய் விடுகிறது..

இருப்பினும் நிற்பதில்லை
முயற்சியும் கவிதையும்..

மனமும் காலமும்...

காலத்திற்கும் மனதிற்குமான
ஓட்டத்தில் மனம் முந்திச் சென்றது
சிறகுகள் படப்படக்க
கனவுகள் கண்களிலேந்தி..

மெல்ல கரைந்து வந்த காலம்
பின்னோக்கி இழுத்தது மனதை
எம்முயற்சிக்கினும் தடுக்கவியலா
சில காட்சிகள் அரங்கேறி
அங்கேயே முடிந்தது நாடகம்..

கால வெளியின் கனந்தாங்காமல்
சிறகுகள் ஒடிந்து
கீழே வீழ்ந்த மனம்
அதிர்ந்தே போனது
சிலுவையில் அறையப்பட்ட
கணத்தில்..

உயிர்த்தெழ தேவை
மீண்டும் காலமும்
சிறிது நம்பிக்கையும்..

தவறாய்ப் போன
சில காலடிச்சுவடுகள்
முள்ளாய் உறுத்தியது
உண்மையென்றாலும்
சில
நியாயப்படுத்துதல்களின் தேவையின்றி
தொடர்கிறது பயணம் வேறோர் பாதையில்..

பொய்கள் நீக்கப்பட்ட கவிதை..

சொற்களின் பின்னே ஒளிந்துக் கொண்டு
பொய்களின் முலாம் பூசிய
நமக்கிடையேயான சொல்லாடல்களில்
எந்நேரத்திலும் வந்துவிடக்கூடுமென
காத்திருந்தேன்
சேதியை சுமந்து வரும் வினாடிக்கு...

வினாடியாய் வரைந்த கவிதையை
நெஞ்சோடு நிறுத்தி வைத்தேன்
கரை புரண்டு ஓடிவிடுமென,
சுமை இறக்கும் நேரத்தில்
பரிசளிக்க..

சுமையாய் விரைந்த நொடிகளுக்கிடையே
இதோ வந்துவிட்டதென
நான் மலரும் நொடிகளெல்லாம்
காற்றோடு கரைந்துப் போயின
கானல் நீரினும் வேகமாய்..

கானல் நீரென தெளிந்து
இனி எப்போதும் வாராதென
நெஞ்சோடு புதைத்து வைத்தேன்
உனக்காக எழுதிய
பொய்கள் நீக்கப்பட்ட அக்கவிதையை..

புதைந்த கவிதையின் முழு உருவமாய்
உன் விழி நோக்கி விடைபெற்ற நேரத்தில்
திக்குமுக்காடிப் போனேன்
சொற்களற்ற ஓர் வடிவமாய்
என்னை அடித்துச் சென்ற
உன் நேசத்தில்..