Thursday 28 June 2007

முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!












விழிகள் மூடி
மெளனித்திருந்த வேளையில்
விரிந்தன காட்சிகள்
மெல்ல ஒரு ரகசியமாய்.

ரகசியங்கள்
விரியத் தொடங்கிய கணத்தில்
உள்ளுக்குள் சுகமாய்
தூங்கிக்கொண்டிருந்த
உண்மைகள்
மெல்ல எட்டிப்பார்க்க,
கனம் தாங்காமல் விழிகள்
வழிய விட்டன
கண்ணீர் துளிகளை.

துளிகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும்
உண்மையும் அறியுமோ?
அது புதைக்கப்பட்டதின் ரகசியத்தை!

ரகசியங்களின் ஆழத்திலும்
கிடைக்காத ஒன்றை
தேடிக்கொண்டு பயணிக்கினறன
என் கண்ணீர்துளிகள்
முடிவில்லா பயணப்பாதையில்!

Wednesday 20 June 2007

எதுவும் சொல்லி விடாதே !


















சோம்பல் முறித்த என் வார்த்தைகள்
நிமிர்ந்து எழுந்தன,
உன்னை பற்றி நான் எழுதும் கணங்களில்;

உனக்கான என் நேசத்தின் வார்த்தைகளை,
எழுத, எழுத,
அட!
எழுத்துக்களுக்கு கூட நாணம் வந்து விட்டது
என் பெண்மையைப் போல;

நிரம்பவும் யோசித்து,
வார்த்தைகளை யாசித்து,
நாணத்தில் தோய்த்து,
நான் எழுதியதை விடவும்
அதி வேகமாய்,
அதி ஆழமாய்,
என் விழிகளே சொல்லிவிட்டனவே,
உனக்கான என் தவிப்பை!

இது புரியாமல் நான் எழுதியதில்
நீ இன்னுமா தேடுகிறாய்
நேசத்தின் வார்த்தைகளை?

இனியவனே!
ஒவ்வொரு காதலிலும்
சொல்லாத வார்த்தைகளில் தான்
சொல்லப்படுகின்றது நேசம்;
எனவே,
எதுவும் சொல்லி விடாதே!