Thursday 5 October 2006

யார் விரலும் தீண்டியிராத என் வீட்டு அழைப்பு மணி


தனிமையின் கரங்கள் என்னை அணைத்துக் கொண்டன
தன்னுலகத்துள்.

நிதம் விழித்தவுடன்
வெறுமையின் தரிசனம்.

யாருக்காகவும் காத்திர வேண்டியதில்லாத
கணங்களின் கனம்.

விரல்களே உண்ணும் வண்ணம்
பசியிருந்தும்
தட்டில் வைத்தவுடன்
கை போடுகின்றது கோலம்.

தன்னையும் நினைப்பவர் யார் என்று
புரையேறுகையில் தேடுகிறது மனம்.

என் நிலை எண்ணி
தானே சிணுங்கிறது என் தொலைப்பேசி

தனிமையுலகத்தின் வாயில் வழியே
உள்ளே வழியும் வார்த்தைகளுக்கு காத்திருக்கிறோம்
நானும்,
யார் விரலும் தீண்டியிராத என் வீட்டு அழைப்பு மணியும்