Saturday 24 September 2005

எதிர்பார்ப்பு

மனம் தான் நம் அனைவருடைய உண்மையான முகம். அது என்னை சதா துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.நான் சொல்ல நினைத்த,நினைக்கிற எண்ணங்கள் என் மனதுள்ளே புதைந்து போகின்றன.எங்கே,என்னிடம் உள்ள ரகசியங்களை வெளியே சொல்ல முடியுமா உன்னால்? என்று என்னை பார்த்து அது நகைக்கின்றது.ஓவ்வொரு முறையும் நான் சொல்ல நினைத்து,சொல்லாமல் விடுகின்ற எண்ணங்கள் என் மனதோடு சேர்ந்து என்னை பார்த்து சிரிக்கின்றன. என் எண்ணங்களை,சொல்ல வேண்டியவர்களிடம், சொல்ல வேண்டிய நேரத்தில் தயங்காமல்,நான் சொல்ல போவதை ஆவலுடன் என்னுடன் சேர்ந்து என் மனமும் எதிர்பார்க்கின்றது.

6 comments:

neighbour said...

நீங்கள் சொல்லுவது உண்மை தான். பல முறை கண்ணாடி முன் நின்று இந்த கேள்வியை கேட்டுள்ளேன்.

unknown said...

nice one...
manamum naanum unrkirom ungal ennabkalai ..unmai allava othu kollamal irukka mudiyumma

வேதா said...

@neighbour,ammu,
thanks for visiting, i did not check this blog for a long time sorry that i did not respond

Known Stranger said...

exactly you depicted a woman. she is what you depicted in my view.

வேதா said...

@ks,
well i cannot say that i depicted women in common here. but u are right it depicted me in a strange situation, which made me write this in the first place.

கைப்புள்ள said...

வேதா,
தங்கள் கவிதைகளினூடே சற்றே இன்று பின்னோக்கி பயணித்தேன். மிகவும் அருமையான சிந்தனை. எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாகப் பட்டது. வாழ்த்துகள்.